Warschau, 2 feb 2026, 17:00 CET
- Recente studies onthullen de eerste directe methaandetectie in een interstellair object en tonen een groter dan verwacht kern voor komeet 3I/ATLAS
- Deze bevindingen komen voort uit waarnemingen in december door de James Webb- en Hubble-ruimtetelescopen, nu beschreven in preprints
- Nu de komeet doffer wordt terwijl hij het binnenste zonnestelsel verlaat, haasten wetenschappers zich om de data te analyseren.
Twee onderzoeksgroepen die de interstellaire komeet 3I/ATLAS analyseren, melden een directe detectie van methaan in zijn gaswolk en schatten dat de kern ongeveer 2,6 km (1,6 mijl) breed is — een zeldzame prestatie voor een object dat rond een andere ster is gevormd, volgens artikelen op arXiv. 1
De urgentie is duidelijk: er zijn slechts drie bevestigde interstellaire bezoekers in ons zonnestelsel waargenomen, en elk biedt een kort, snel vervagend moment om te bestuderen hoe planeten en kometen buiten onze eigen omgeving ontstaan.
3I/ATLAS is nu op weg naar buiten, en de bijgewerkte chemie en groottebeperkingen geven onderzoekers belangrijke data om deze bezoeker te vergelijken met typische kometen die onder invloed van onze zon zijn gevormd.
Onderzoekers achter de James Webb-studie gebruikten het Mid-Infrared Instrument, of MIRI, van de telescoop om spectra vast te leggen—feitelijk chemische vingerafdrukken—direct nadat de komeet het perihelium, het dichtst bij de zon, was gepasseerd. Ze detecteerden methaan en vonden aanwijzingen voor water, koolstofdioxide en zelfs een nikkellijn. 1
Het Webb-team merkte op dat de methaanproductie achterbleef bij water, wat suggereert dat methaan aan het oppervlak eerder was opgebruikt. Hierdoor kon de telescoop later methaan detecteren dat uit diepere lagen opsteeg. Ze zagen ook dat het uitgassen — gas dat vrijkomt als ijs opwarmt — in ongeveer twee weken afnam.
Met behulp van een “nucleus extractie”-methode isoleerde de aparte Hubble-studie het signaal van de vaste kern van de helderdere coma. Het team berekende een effectieve straal van ongeveer 1,3 km, gebaseerd op een komeetachtig albedo—reflectievermogen—van 0,04. 2
In hetzelfde artikel werd opgemerkt dat de helderheidsveranderingen van de komeet mogelijk overeenkomen met een uitgerekte kern, met een asverhouding van minstens 2-op-1 en een rotatieperiode van meer dan een uur, maar er werd gewaarschuwd dat deze conclusies afhangen van de oorzaak van de variatie.
Avi Loeb, een Harvard-wetenschapper die vaak over 3I/ATLAS heeft geschreven, beschreef de schatting van de kern als het cruciale getal, en stelde dat “de kern naar schatting een effectieve diameter van 2,6 (±0,4) kilometer heeft.” 3
De telescoop van de ATLAS-survey in Chili ontdekte de komeet voor het eerst in juli 2025, wat wereldwijd interesse opwekte toen NASA en andere instanties hem met verschillende instrumenten volgden. NASA-functionarissen maakten snel een einde aan geruchten dat het iets anders dan een komeet zou zijn. Nicola Fox noemde het “onze vriendelijke bezoeker uit het zonnestelsel,” terwijl Chris Lintott beweringen dat 3I/ATLAS een buitenaards ruimteschip zou zijn “gewoon onzin” noemde. 4
Er zouden meer gegevens onderweg kunnen zijn. Het Europese Ruimteagentschap heeft bevestigd dat haar Jupiter-missie, Juice, de komeet heeft waargenomen. De wetenschappelijke gegevens worden echter pas in februari verwacht. Dat komt doordat het ruimtevaartuig zijn hoofdantenne als hitteschild gebruikt, waardoor het informatie langzamer moet verzenden. 5
Er zit een addertje onder het gras bij de nieuwe beweringen: beide studies zijn preprints, gedeeld voordat ze peerreview hebben ondergaan. Bovendien zijn verschillende cruciale cijfers sterk afhankelijk van modellen. Zo is de Hubble-schatting van de grootte gebaseerd op een aangenomen albedo, terwijl het begrijpen van methaanproductie afhangt van hoe onderzoekers verwarming, stof en gasstroom in een actieve coma modelleren.
Toch merkte het Hubble-team op dat hun gegevens suggereren dat veel objecten zoals 3I/ATLAS waarschijnlijk onopgemerkt zijn gebleven in eerdere onderzoeken, voordat astronomen in 2017 ‘Oumuamua en in 2019 Borisov ontdekten — een teken dat deze bezoekers misschien vaker voorkomen dan eerder werd gedacht, maar gewoon moeilijker te detecteren zijn.
